ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ To μιούζικαλ!

Δευτέρα μεσημέρι, ημέρα γενεθλίων μου, χτυπάει το κινητό και ήταν ο κολλητός μου o Θησέας. Μου δίνει τις ευχές του και μου λέει "για κατέβα λίγο κάτω απ'το σπίτι σου". Κατεβαίνω και μου δίνει δυο εισιτήρια για το μιούζικαλ της Μαρινέλλας στο Παλλάς, που αγόρασε μαζί με τον φίλο μας τον Άλκη. Δε θυμάμαι καν για πόσα λεπτά τον κοίταζα μισοβουρκωμένος και έκπληκτος, σίγουρα δεν το περίμενα! Thanx guys (αν και είναι πολύ λίγο)!
Αρπάζω λοιπόν την Bugαινα και πήγαμε μαζί μιας και είναι μεγάλη fan της Μαρινέλλας. Πριν λίγο γυρίσαμε κι έχω τόση υπερένταση και ενθουσιασμό που το μάτι είναι γαρίδα!

Θα ξεκινήσω από την σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και τα σκηνικά τα οποία ήταν μαγικά, ευρηματικά, έξυπνα και εντυπωσιακά, με πολλές εναλλαγές και μια πανδαισία χρωμάτων, φώτων και σχημάτων, όλα εναρμονισμένα με την προσωπικότητα, το ύφος και την φινέτσα που αρμόζει σε μια μεγάλη κυρία όπως η Μαρινέλλα.

To cast ήταν συμπαθητικό, όπως και οι χορευτές, αλλά θα σταθώ στον Αντώνη Λουδάρο ο οποίος με κάθε του εμφάνιση έκανε αίσθηση τόσο με την παρουσία του όσο και με το υποκριτικό του ταλέντο. Ειδικά η εμφάνιση του ως Elvis στο πρώτο μέρος έκανε όλο το θέατρο να ξεσπάσει στα γέλια.

Το σενάριο των Ρέππα-Παπαθανασίου θα μπορούσε να ήταν καλύτερο σε αρκετά σημεία, αποφεύγοντας φτηνά κλισέ που χρησιμοποιούν σε επιθεωρήσεις ή σε γνωστές κωμωδίες τους, όμως σε γενικές γραμμές δεν ενοχλούσε. Παρ'όλα αυτά μπορούν και καλύτερα κατά τη γνώμη μου.

Η παράσταση στο σύνολό της ήταν καλοστημένη, με πολλές εναλλαγές και σωστή δομή, ξετυλίγοντας την ιστορία και την ενδιαφέρουσα πορεία της Μαρινέλλας από την δεκαετία του '50 έως και σήμερα, χωρίς όμως να γίνεται κουραστική, βαρετή ή φλύαρη. Σίγουρα και η ζωντανή ορχήστρα έπαιξε το ρόλο της.

Και παμε στην κυρία για την οποία στήθηκε όλη αυτή η παράσταση, την υπέρτατη Μαρινέλλα! Ντροπή μου που δεν την είχα δει ποτέ live, αλλά κι εγώ τι φταίω όταν πάει και τραγουδάει με τον Ρέμο. Φωνάρα, απίθανη κίνηση, μπρίο, τσαχπινιά, χιούμορ και προσωπικότητα, πραγματικά γεμίζει τον χώρο και λάμπει με την παρουσία της. Γεμάτη ενέργεια, παρά τα 70+ χρόνια της, δε σταμάτησε να χορεύει, να τραγουδάει, να αλλάζει συχνά φορέματα, να κάνει πρόζα (είναι εξαιρετική ηθοποιός), να αυτοσχεδιάζει, και το πιο σημαντικό...τα ζούσε, τα αισθανόταν, κι αυτό περνούσε πολύ έντονα στο κοινό.

Για τη φωνή δε χρειάζεται να πω πολλά, μόνο ένα θα πω...στο "Άνοιξε πέτρα" έκανε ένα ολόκληρο θέατρο να ανατριχιάσει! Επίσης ακούστηκαν οι μεγάλες της επιτυχίες "Σταλιά σταλιά", "Κρίμα το μπόι σου", "Ποιος είναι αυτός", "Πίσω από τις καλαμιές", "Τι να φταίει", "Ζωγραφισμένα στο χαρτί", "Δεν είναι που φεύγεις", "Δεν φταίμε εμείς", "Άμα δείτε το φεγγάρι", "Απόψε σε θέλω", "Για κοίτα με στα μάτια", "Τα λόγια είναι περιττά", "Είσαι παντού και πουθενά", "Σήμερα", "Να παίζει το τρανζίστορ", "Καμιά φορά", "Καλύτερα".

Μπορεί η επιλογή των τραγουδιών να μην περιείχε κάποια πολύ αγαπημένα και πετυχημένα τραγούδια της (αισθητή η απουσία του "Να μη χαθείς ποτέ απ'τη ζωή μου", "Γιατί φοβάσαι", "Για σένανε μπορώ", "Κι ύστερα", "Αγέρας ήσουν", "Πάλι θα κλάψω", "Σε γυρεύω παντού", "Τολμώ" καθώς και πολλές επιτυχίες της από την δεκαετία του '80 και '90), όμως η Μαρινέλλα είναι concept, είναι η φωνή, είναι η προσωπικότητα, είναι όλο αυτό που βγάζει και μόνο με το άκουσμα του ονόματός της. Όσοι δεν έχετε πάει τρέξτε, είναι μέχρι τις 24/10, και μην παραλείψετε να αγοράσετε το πολύ πρωτότυπο πρόγραμμα της παράστασης.